Yrða

lundr

nafnorð, karlkyn

Merkingar

m., gen. lundar, dat. lundi, lund, Fagrsk. 11; [Dan. and Swed. lund]:—a grove, Skm. 39, 41; hvera-lundr, Vsp.; ok í lundi óxum, Am. 68; allr lundrinn umhverfis, Stj. 391; Þórir bjó at Lundi, hann blótaði lundinn, Landn. 224; reyni-lundr, Sturl. i. 5; einn fagr lundr, Vígl. 17; ráða einum steini ok litlum lund, Fagrsk. 11: of a hedge (?), taka vígfleka ok bera hann at lundi þeim er stóð sunnan á garðinum, Sturl. ii. 54.

  1. II.

    very freq. in Dan. and Swed. local names, Lundr, the archbishop’s seat in Denmark (Sweden): in Iceland, Lundr, Lundar, Lunda-reykir, Lundareykja-dalr, whence Lundar-menn, Lundar-manna-goðorð, Landn., Sturl.: these places were connected with the worship of groves, cp. Landn. l. c.: Lund also occurs in local names in Northern England (the ancient Denelagu), as Gilsland, and is a mark of Norse or Danish colonisation.

Skammstafanir og tilvitnanir

Skammstafanir

m.
karlkyn (e. masculine)
gen.
eignarfall (e. genitive)
dat.
þágufall (e. dative)
Dan.
Danish.
Swed.
Swedish.
freq.
frequent, frequently.
cp.
compare.
l. c.
loco citato.

Tilvitnuð rit

Fagrsk.
Fagrskinna. (E. I.)
Skm.
Skírnis-mál. (A. I.)
Vsp.
Völuspá. (A. I.)
Am.
Atla-mál. (A. II.)
Stj.
Stjórn. (F. I.)
Landn.
Landnáma. (D. I.)
Sturl.
Sturlunga saga. (D. I.)
Vígl.
Víglundar saga. (D. V.)