lundr
nafnorð, karlkyn
Merkingar
m., gen. lundar, dat. lundi, lund, Fagrsk. 11; [Dan. and Swed. lund]:—a grove, Skm. 39, 41; hvera-lundr, Vsp.; ok í lundi óxum, Am. 68; allr lundrinn umhverfis, Stj. 391; Þórir bjó at Lundi, hann blótaði lundinn, Landn. 224; reyni-lundr, Sturl. i. 5; einn fagr lundr, Vígl. 17; ráða einum steini ok litlum lund, Fagrsk. 11: of a hedge (?), taka vígfleka ok bera hann at lundi þeim er stóð sunnan á garðinum, Sturl. ii. 54.
- II.
very freq. in Dan. and Swed. local names, Lundr, the archbishop’s seat in Denmark (Sweden): in Iceland, Lundr, Lundar, Lunda-reykir, Lundareykja-dalr, whence Lundar-menn, Lundar-manna-goðorð, Landn., Sturl.: these places were connected with the worship of groves, cp. Landn. l. c.: Lund also occurs in local names in Northern England (the ancient Denelagu), as Gilsland, and is a mark of Norse or Danish colonisation.
Skammstafanir og tilvitnanir
Skammstafanir
- m.
- karlkyn (e. masculine)
- gen.
- eignarfall (e. genitive)
- dat.
- þágufall (e. dative)
- Dan.
- Danish.
- Swed.
- Swedish.
- freq.
- frequent, frequently.
- cp.
- compare.
- l. c.
- loco citato.
Tilvitnuð rit
- Fagrsk.
- Fagrskinna. (E. I.)
- Skm.
- Skírnis-mál. (A. I.)
- Vsp.
- Völuspá. (A. I.)
- Am.
- Atla-mál. (A. II.)
- Stj.
- Stjórn. (F. I.)
- Landn.
- Landnáma. (D. I.)
- Sturl.
- Sturlunga saga. (D. I.)
- Vígl.
- Víglundar saga. (D. V.)