meinvættr

nafnorð, kvenkyn

mein-vættr

f. a noxious wight, an ogre, = Germ. unhold, of giants, ghosts, monsters, or the like, Fb. i. 526: trölla ok meinvætta, ii. 314; þar mun liggja meinvættr nökkur, Grett. 110: fyrir þeim meinvættum (of highwaymen) er menn hugðu úti liggja, Fs. 4; Steinrauðr enn rammi er mörgum manni vann bót þeim er aðrar meinvættir görðu mein, Landn. 212: má þar engi maðr vera um nætr fyrir trölla gangi ok meinvætta, O. H. L. 57: metaph. a noxious creature, tak meinvætti þessa, Flóv. 34; var hvers-vetna í leitað at eyða þeim meinvættum, ok hafði ekki at sök (of mice), Bs. i. 194; hvat sem meinvætta mæltu þóptar, Bb.

Skammstafanir og tilvitnanir

Skammstafanir

f.: kvenkyn (e. feminine)
Germ.: German.
metaph.: metaphorical, metaphorically.

Tilvitnuð rit

Fb.: Flateyjar-bók. (E. I.)
Grett.: Grettis saga. (D. II.)
Fs.: Forn-sögur. (D. II.)
Landn.: Landnáma. (D. I.)
O. H. L.: Ólafs saga Helga Legendaria. (E. I.)
Flóv.: Flóvents saga. (G. II.)
Bs.: Biskupa sögur. (D. III.)
Bb.: Búnaðar-bálkr.