norðr
nafnorð, hvorugkyn
Merkingar
n., gen. norðrs, [A. S. norð Engl. north; Germ. nord]:—the north; í norðr, northwards; þeir er bygðu norðrit, Fms. xi. 412, Landn. 23; til norðrs, Sks. 173, Grág. ii. 283; ór norðri, Eg. 133.
- II.
as adverb; norðr eptir hafinu, to stand northwards, Orkn. 376; norðr til Bjarnar-fjarðar, Nj. 20; n. til Holtavörðu-heiðar, 36; vera n. í landi, Eg. 170; n. í Þrándheimi, Fms. i. 26; norðr á Hólum, Skíða R. 200; kunna þótta ek n. þar, Nj. 33; görask konungr yfir n. þar, Eg. 71.
Skammstafanir og tilvitnanir
Skammstafanir
- n.
- hvorugkyn (e. neuter)
- gen.
- eignarfall (e. genitive)
- A. S.
- Anglo-Saxon.
- Engl.
- English.
- Germ.
- German.
Tilvitnuð rit
- Fms.
- Fornmanna sögur. (E. I.)
- Landn.
- Landnáma. (D. I.)
- Sks.
- Konungs skugg-sjá. (H. II.)
- Grág.
- Grágás. (B. I.)
- Eg.
- Egils saga. (D. II.)
- Orkn.
- Orkneyinga saga. (E. II.)
- Nj.
- Njála. (D. II.)