sigr

Merkingar

m., the r is radical, gen. sigrs, dat. sigri, plur. not used; a gen. sing. sigrar occurs in sigrar-merki, Karl. 356, 365, 366; and sigrar-óp, 365, 368; sig without the r is used in poets and in pr. names: [Ulf. sigis = νικος; Hel. sigi; O. H. G. sigu; Germ. sieg; Dutch zege; all without the r; A. S. sige, but usually sigor (see Grein), answering to the double form sig and sigr in the Scandin.]

1. A.

   Victory; hafa, fá, vinna sigr, to win a victory; hann átti þar hina þriðju orrostu ok hafði sigr, Hkr. i. 80; Haraldr konungr fékk sigr, 79; bera sigr af öðrum, to gain the day, Ó. H. 109; ráða sigri, Fb. ii. 337; mun auðna ráða sigri, fate will decide the victory, Ó. H. 209, Nj. 43, Fms. v. 273, Hkr. iii. 400, Barl. 163, in countless instances; þar með hamingju at vega sigrinn, Hkr. i. 254, Al. 83; ráða sigri, Fb. ii. 428; drekka Óðins full til sigrs ok ríkis konungi sínum, Hkr. i. 140; gaf hann sumum sigr, 10; þá nótt ina sömu gekk Eirekr í hof Óðins ok gafsk honum til sigrs sér, ok kvað á tíu vetra frest síns dauða, Fb. ii. 72; fagna sigri, to rejoice over a victory gained, to triumph (but not in the technical Roman sense, which is not Teutonic); hrósa sigri, id.; sverði hælir þú þar en eigi sigri, Edda 89.

2. B.

   COMPDS: sigrauðigr, sigrbákn, sigrblástr, sigrblómi, sigrblót, sigrbyrr, sigrfórn, sigrför, sigrgjald, sigrgjöf, sigrgoð, sigrheimr, sigrhelgi, sigrhnoða, sigrkufl, sigrlauss, sigrleysi, sigrlúðr, sigrmark, sigrmál, sigrmerki, sigrminning, sigróp, sigrsamligr, sigrsteinn, sigrstrangligr, sigrsæli, sigrsæll, sigrvegari, sigrvegning, sigrverk, sigrvænligr, sigrþjóð, sigrör.