skíð

nafnorð, hvorugkyn

Merkingar

n. [A. S. scide; Germ. scheite; the root verb is the Goth. skaidan; Germ. scheiden; Lat. scindere, pf. scīdi; Gr. σχίζειν]:—a billet of wood (a tablet, Vsp. 20), fire-wood; kljúfa skíð, Nj. 130, Fas. ii. 117; bátr hlaðinn skíðum, Fms. vii. 31; þurra skíða, Hm. 59; þeir báru skíðin á eldinn, Edda 82; konungr tók þá skíð eitt ok skelldi á þilit, Fas. iii. 125; skíða-fang, an armful of logs, Fms. v. 92.

COMPDS:

II.
[cp. Engl. skid, the drag applied to a coach-wheel], of snow-shoes, such as are used by the Finns, Norsemen, and Icelanders in the north-east of Iceland (also called öndurr or andrar); ferr hón mjök á skíðum ok með boga, Edda 16, Ó. H. 185; allra manna bezt færr á skíðum, Eg. 73: stíga á skíð, Ó. H. 153, Eg. 545; kunna vel á skíðum, Fms. i. 9; skríða á skíðum, Orkn. (in a verse), Fms. vii. 120; renna á skíðum, Fb. iii. 405; for descriptions of running in skíð see Ó. H. ch. 78, 131, Hem. þ. (Fb. iii. 408–410): allit., á skipi eðr skíði, Grág. ii. 171: from the likeness of a war-ship (cp. skeið) to snow-shoes a ship is called skíð sækonunga eðr sævar, sævar-skíð. lagar-skíð, Edda; as also, blá-skíð, brim-skíð, býr-skíð, haf-skíð, sæ-skíð, unn-skið, varr-skíð, etc., i. e. a ship: again, fólk-skíð, her-skíð, etc., i. e. weapons, swords, Lex. Poët.

COMPDS:

Skammstafanir og tilvitnanir

Skammstafanir

n.: hvorugkyn (e. neuter)
A. S.: Anglo-Saxon.
Germ.: German.
Goth.: Gothic.
Lat.: Latin.
Gr.: Greek.
COMPDS: samsett orð (e. compounds)
cp.: compare.
Engl.: English.
ch.: chapter.
þ.: þáttr.
allit.: alliteration, alliterative.
etc.: et cetera.
i. e.: id est.

Tilvitnuð rit

Vsp.: Völuspá. (A. I.)
Nj.: Njála. (D. II.)
Fas.: Fornaldar sögur. (C. II.)
Fms.: Fornmanna sögur. (E. I.)
Hm.: Hává-mál. (A. I.)
Edda: Edda. (C. I.)
Ó. H.: Ólafs saga Helga. (E. I.)
Eg.: Egils saga. (D. II.)
Orkn.: Orkneyinga saga. (E. II.)
Fb.: Flateyjar-bók. (E. I.)
Hem.: Hemings-þáttr. (C. II.)
Grág.: Grágás. (B. I.)
Lex. Poët.: Lexicon Poëticum by Sveinbjörn Egilsson, 1860.