skýfa
sagnorð
Merkingar
ð, [Dan. skubbe; Engl. shove], to shove, push; skýfðr ok rekinn, Stj. 9; út skýfðr. expelled, 275; mod. út skúfaðr: with dat., látið mik vera kyrra ok skýfit mér hvergi, Grett. 160; þat skýfir brott skotum ok járni, Stj. 86: pass., skýfast brott, to be shoved away, id.
- 2.
with acc.; hann skýfði goðin af stöllunum, Fms. ii. 163, Fb. i. 321; en ef þik berr skjótt fram hjá, þá skýfðú (imperat.) þegar hnappinn úr hrips-grindinni. Lv. 65; þeir ætluðu hirðirinn brott at skýfa, Bs. ii. 73.
- II.
to cut, slash, slice; hann hjó hart ok tíðum ok skýfði forkinn sem hvannir, Háv. 43.
Skammstafanir og tilvitnanir
Skammstafanir
- Dan.
- Danish.
- Engl.
- English.
- mod.
- modern.
- dat.
- þágufall (e. dative)
- pass.
- þolmynd (e. passive)
- acc.
- þolfall (e. accusative)
- imperat.
- boðháttur (e. imperative)
Tilvitnuð rit
- Stj.
- Stjórn. (F. I.)
- Grett.
- Grettis saga. (D. II.)
- Fms.
- Fornmanna sögur. (E. I.)
- Fb.
- Flateyjar-bók. (E. I.)
- Lv.
- Ljósvetninga saga. (D. II.)
- Bs.
- Biskupa sögur. (D. III.)
- Háv.
- Hávarðar saga. (D. II.)