slokna
sagnorð
að, [Dan. slukkes; N. Lancashire slocken; Engl. slake], to be extinguished; brennr … sloknar, Hm. 50; ljós (log, ekir) sloknar, Rb. 352, Fms. iv. 28, xi. 35, Fb. ii. 8, 129, Gísl. 29, Gullþ. 50; sloknar hann aldregi hvárki af vindi né vætum, Stj. 86; gaus upp stundum eldrinn en stundum sloknaði niðr, Nj. 204: part., þá er sloknaðr var eldrinn, Edda (pref.)
Skammstafanir og tilvitnanir
Skammstafanir
- Dan.
- Danish.
- Engl.
- English.
- part.
- lýsingarháttur (e. participle)
- pref.
- preface.
Tilvitnuð rit
- Hm.
- Hává-mál. (A. I.)
- Rb.
- Rímbegla. (H. III.)
- Fms.
- Fornmanna sögur. (E. I.)
- Fb.
- Flateyjar-bók. (E. I.)
- Gísl.
- Gísla saga. (D. II.)
- Gullþ.
- Gull-Þóris saga. (D. II.)
- Stj.
- Stjórn. (F. I.)
- Nj.
- Njála. (D. II.)
- Edda
- Edda. (C. I.)