spöng
nafnorð, kvenkyn
f., gen. spangar, pl. spengr and spangir; [A. S. and Germ. spang]:—a spangle; vórn lagðar yfir spengr af gulli, Eg. 698; hann görði af þeim spengr ok festi á altara, Stj. 330; spengr ok listur, 563: slárnar eðr spengrnar, 45; brynju-spangir, the spangles of mail, Edda (Ht.); járn-spöng, gull-s., q. v.; hjósk niðr spöngin, Rd. 278: of ice making a bridge across water, Markar-fjót féll milli höfuðísa, ok vórn á spengr hér ok hvar, Nj. 142; þar var mjó spöng yfir (viz. the river), Sturl. ii. 248. spanga-brynja, u, f. plate-mail, Ld. 276, Hkr. iii. 390.
Skammstafanir og tilvitnanir
Skammstafanir
- f.
- kvenkyn (e. feminine)
- gen.
- eignarfall (e. genitive)
- pl.
- fleirtala (e. plural)
- A. S.
- Anglo-Saxon.
- Germ.
- German.
- q. v.
- quod vide.
- viz.
- namely.
Tilvitnuð rit
- Eg.
- Egils saga. (D. II.)
- Stj.
- Stjórn. (F. I.)
- Edda
- Edda. (C. I.)
- Ht.
- Hátta-tal. (C. I.)
- Rd.
- Reykdæla saga. (D. II.)
- Nj.
- Njála. (D. II.)
- Sturl.
- Sturlunga saga. (D. I.)
- Ld.
- Laxdæla saga. (D. II.)
- Hkr.
- Heimskringla. (E. I.)