strangr
lýsingarorð
Merkingar
adj., ströng, strangt, [a common Teut. word]:—strong: of a stream, ströng á, a strong, rapid river, Ísl. ii. 352, Fms. viii. 49; strangt straumfall, Stj. 489; allra á (gen. pl.) strangast, Stj. 73; strangr, opp. to hægr, Hom. (St.); ströngust orrosta, the strongest, hottest fight, Eg. 33; bardagi langr ok s., Stj. 544: of pain, strangan augna-verk, Bs. i. 317; ströng sótt, Pr. 411.
- 2.
hard, rigid, severe, [Germ. streng]; strangr ok stríðr, Stj. 155, Bs. ii. 58; strangt atkvæði, Hom. (St.); at þeir sé strangari í at göra yðvarn vilja, Ld. 178; ströng var stórhuguð, Am. 72; ú-strangr, gentle, meek, Fb. i. 340.
- II.
a nickname, strangi, Landn.
Skammstafanir og tilvitnanir
Skammstafanir
- adj.
- lýsingarorð (e. adjective)
- Teut.
- Teutonic.
- gen.
- eignarfall (e. genitive)
- pl.
- fleirtala (e. plural)
- opp.
- opposed.
- Germ.
- German.
Tilvitnuð rit
- Fms.
- Fornmanna sögur. (E. I.)
- Stj.
- Stjórn. (F. I.)
- Hom.
- Hómilíu-bók. (F. II.)
- Eg.
- Egils saga. (D. II.)
- Bs.
- Biskupa sögur. (D. III.)
- Ld.
- Laxdæla saga. (D. II.)
- Am.
- Atla-mál. (A. II.)
- Fb.
- Flateyjar-bók. (E. I.)
- Landn.
- Landnáma. (D. I.)