syll
nafnorð, kvenkyn
f., qs. svill, gen. syllar, pl. syllr; mod. sylla, u, f.; [A. S. syll; Engl. sill; O. H. G. and Germ. schwelle]:—a sill, door-sill; reisa upp góða stólpa ok þar yfir leggja stórar syllr, Sks. 91 new Ed.; stafir fjórir stóðu upp ok syllr upp í milli, Fms. viii. 429 (so also Cod. Eirsp. 192, Ed. 1871); fjóra ása, átta stafi, tvau þvertré, ok tvær syllr, Dipl. iii. 8; hann fékk komizt út undir syll kirkjunnar, Slurl. iii. 102 C (kyrkju-sylluna Ed.); syllr ok stöðr, Ld. 316, cp. v. l.; sönghús-syllur, Fms. ix. 26: syllar-efni, Pm. 11. syllu-stokkr, m. a sill-post, Hom. 94, 96.
Skammstafanir og tilvitnanir
Skammstafanir
- f.
- kvenkyn (e. feminine)
- qs.
- quasi.
- gen.
- eignarfall (e. genitive)
- pl.
- fleirtala (e. plural)
- mod.
- modern.
- A. S.
- Anglo-Saxon.
- Engl.
- English.
- O. H. G.
- Old High German.
- Germ.
- German.
- Ed.
- edition, editions, edited.
- Cod.
- Codex.
- cp.
- compare.
- v. l.
- varia lectio.
- m.
- karlkyn (e. masculine)
Tilvitnuð rit
- Sks.
- Konungs skugg-sjá. (H. II.)
- Fms.
- Fornmanna sögur. (E. I.)
- Dipl.
- Diplomatarium. (J. I.)
- Ld.
- Laxdæla saga. (D. II.)
- Pm.
- Pétrs-máldagi. (J. I.)
- Hom.
- Hómilíu-bók. (F. II.)