Yrða

sykn

lýsingarorð

sjá einnig sykn nafnorð, kvenkyn

Merkingar

adj.; not sýkn; the short vowel is borne out by rhymes, lykill, syknu, … as also by etymology, for vi changes into y, not into ý(sykn = svikn): [Ulf. swikns = ἁγνός, ὄσιος, ἀθωος; Prof. Bugge suggests that this word may be a compd, from an intens. particle sve-, and an adjective, ikn or akn, Gr. ἁγν-ός]:—‘sackless,’ free from guilt, innocent; hlutlauss eða sykn af manndrápi, Fms. ii. 225; hafit ok hirðit syknar hendr yðrar, Stj. 193: with gen., sykn saka, N. G. L. passim.

  1. II.

    esp. as a law term, free; sé nú, seggir, sykn em ek orðin, blameless, declared free, by performance of ordeal, Gkv. 3. 9; vér dæmum M.N. mann syknau, give sentence for him, declare him innocent, Grág. i. 71.

    1. 2.

      esp. of a person who has been outlawed, but who is now declared a free man, one who is released, reprieved, having formerly been sekr; vágum ór skógi þann vildum syknan, Am. 97; görði jarl Þorkel syknan á alsherjar-þingi, Fms. ii. 106; far þú átan með mér ok mun ek göra þik syknan, Bs. i. 17; leysa sekt mína … ek skal gefa þér heilla-ráð at verða sykn, Fms. ii. 208; síðan fór hverr til sinna heimkynna, er allir vóru syknir, Ísl. ii. 392; syknir menn ok þeir menn er landvært eigu út hér, Grág. i. 209; þótti nú at vísu ganga, at hann mundi sykn vera á öðru sumri, Grett. 174 new Ed.; ok verði Grettir sykn … at Grettir yrði sykn, 116, 117 new Ed.; taldi hann vera syknan, Rb. 292.

Skammstafanir og tilvitnanir

Skammstafanir

adj.
lýsingarorð (e. adjective)
Ulf.
Ulfilas.
intens.
intensive.
Gr.
Greek.
gen.
eignarfall (e. genitive)
esp.
especially.
Ed.
edition, editions, edited.

Tilvitnuð rit

Fms.
Fornmanna sögur. (E. I.)
Stj.
Stjórn. (F. I.)
N. G. L.
Norges Gamle Love. (B. II.)
Gkv.
Guðrúnar-kviða. (A. II.)
Grág.
Grágás. (B. I.)
Am.
Atla-mál. (A. II.)
Bs.
Biskupa sögur. (D. III.)
Grett.
Grettis saga. (D. II.)
Rb.
Rímbegla. (H. III.)