syrgja
sagnorð
Merkingar
ð, [sorg; Ulf. saurgan = μεριμναν, λυπεισθαι; A. S. sorgjan; Engl. sorrow; Germ. sorge; Dan. sörge]:—to sorrow, mourn; hann bað menn eigi syrgja né láta öðrum herfiligum látum, Nj. 197; snökta eðr s., Fms. viii. 234; þeir syrgðu ok hrygðusk, Barl. 191.
- 2.
to bewail, with acc.; syrgði hann hana dauða, Fms. x. 379; þessa hluti syrgðu þeir, Barl. 189; ek syrgi eina jungfrú ok fæ hana eigi, Fas. iii. 643; s. af e-u, to mourn over, Barl. 91: s. sik, to bewail oneself, wail, Róm. 233, passim in old and mod. usage.
Skammstafanir og tilvitnanir
Skammstafanir
- Ulf.
- Ulfilas.
- A. S.
- Anglo-Saxon.
- Engl.
- English.
- Germ.
- German.
- Dan.
- Danish.
- acc.
- þolfall (e. accusative)
- mod.
- modern.
Tilvitnuð rit
- Nj.
- Njála. (D. II.)
- Fms.
- Fornmanna sögur. (E. I.)
- Barl.
- Barlaams saga. (F. III.)
- Fas.
- Fornaldar sögur. (C. II.)
- Róm.
- Rómverja saga. (E. II.)