tapa
sagnorð
Merkingar
að, [Swed. tapa; Dan. tabe]:—to lose, with dat.; eigi hefir þú tapat örlyndinni, Bs. i. 53; þar tapaði hón kambi sínum, Ld. 10; tapa lífi ok sæmd, Bær. 14; tapa sama sínum, MS. 4. 10.
- 2.
to destroy, kill; tapa mínu lífi, to put one to death, Fms. viii. 240; biðr hann tapa piltinum. Fs. 145, Merl. 1. 28; tapa sveininum ok drepa hann, Mar.; tapa sér sjálfum, Barl. 123.
- II.
reflex. to be lost, Fb. ii. 391; töpuðusk þau heit öll, came to nought, Fms. v. 113: to perish, Clem. 26.
- 2.
part. tapaðr, lost = Lat. perditus, Barl. 133; fortapaðr, forlorn, N. T.
- 2.
Skammstafanir og tilvitnanir
Skammstafanir
- Swed.
- Swedish.
- Dan.
- Danish.
- dat.
- þágufall (e. dative)
- MS.
- manuscript, manuscripts.
- reflex.
- reflexive.
- part.
- lýsingarháttur (e. participle)
- Lat.
- Latin.
Tilvitnuð rit
- Bs.
- Biskupa sögur. (D. III.)
- Ld.
- Laxdæla saga. (D. II.)
- Bær.
- Bærings saga. (G. II.)
- Fms.
- Fornmanna sögur. (E. I.)
- Fs.
- Forn-sögur. (D. II.)
- Merl.
- Merlínusspá. (A. III.)
- Mar.
- Maríu saga. (F. III.)
- Barl.
- Barlaams saga. (F. III.)
- Fb.
- Flateyjar-bók. (E. I.)
- Clem.
- Clements saga. (F. III.)
- N. T.
- New Testament.