vága
sagnorð
að, spelt vóga or voga; [Germ. wagen; Dan. vove]:—to dare, venture; þann þótti mikit voga, Bs. i. 868 (Laur. S.); þó skal nú nokkut til voga, Grett. 157 new Ed.; þó skal nú þar til voga, 143 A; menn hafa opt vogat við slíkan liðsmun, 72; at þú vogir at berjast við þá, Fas. i. 450 (paper MS.); the word is freq. in mod. usage, but hardly older than the 15th century.
Skammstafanir og tilvitnanir
Skammstafanir
- Germ.
- German.
- Dan.
- Danish.
- Ed.
- edition, editions, edited.
- MS.
- manuscript, manuscripts.
- freq.
- frequent, frequently.
- mod.
- modern.
Tilvitnuð rit
- Bs.
- Biskupa sögur. (D. III.)
- Laur. S.
- Laurentius saga. (D. III.)
- Grett.
- Grettis saga. (D. II.)
- Fas.
- Fornaldar sögur. (C. II.)