válka
sagnorð
Merkingar
(volka), að, [A. S. wealcan; Engl. walk; Germ. walken]:—prop. to roll or stamp, but usually metaph.; Guð bölvi þér, at þú válkar mik svá lengi, MS. 4. 18; eigi hæfir gömlum karli at válka svá væna mey, Fas. iii. 62.
- 2.
metaph., váika sik, to hesitate, Str. 37; v. e-n í ástar bandinu, 55; hví þú válkar slíkt fyrir þér, hvert ráð þú skalt taka, Fas. iii. 48; válkaðu þeir mjök lengi ráðin fyrir sér, Ó. H. 169; válkaði hann þat í hugnum ok vissi eigi hvat hann skyldi upp taka, 195.
- II.
reflex. to roll oneself, to wallow; þeir höfðu válkask í roðru ok blóði, they had been wallowing in gore and blood, Gísl. 67; veitask ok válkask í leirinu, Stj. 72; válkask í sauri, Hom. (St.): metaph., engi vandi, er herra hans þurfti í at válkask, Str. 24; þat er þú hefir lengi í válkask, 32.
- III.
part., fljótt er þat er skjótt er, ‘válkat’ þat er ‘seint,’ Edda (Ht.) 126.
Skammstafanir og tilvitnanir
Skammstafanir
- A. S.
- Anglo-Saxon.
- Engl.
- English.
- Germ.
- German.
- prop.
- proper, properly.
- metaph.
- metaphorical, metaphorically.
- MS.
- manuscript, manuscripts.
- reflex.
- reflexive.
- part.
- lýsingarháttur (e. participle)
Tilvitnuð rit
- Fas.
- Fornaldar sögur. (C. II.)
- Str.
- Strengleikar. (G. II.)
- Ó. H.
- Ólafs saga Helga. (E. I.)
- Gísl.
- Gísla saga. (D. II.)
- Stj.
- Stjórn. (F. I.)
- Hom.
- Hómilíu-bók. (F. II.)
- Edda
- Edda. (C. I.)
- Ht.
- Hátta-tal. (C. I.)