Yrða

vörr

nafnorð, kvenkyn

Merkingar

  1. 1.

    f., gen. varrar, pl. varrar, varrir; in rhymes rr, vörr er hvöss á harra, Sturl. (in a verse); sprarri varra, Hkr. i. (in a verse): the mod. form is vör, varar, dropping one r throughout: [Ulf. uses a diminutive, wairilo = χειλος; A. S. weleras = labia, a masc. formed by metathesis of r and l, qs. werelas; old Fris. were]:—the lip, Lat. labium; varrar jarls vóru ókyrrar, Fms. viii. 98; vörr in neðri, the lower lip, Dropl. 25; vörr in efri, the upper lip; bíta á vörrinni, Nj. 68; hann beit varrarnar, … rifja saman varrarnar, Edda 71; ef varrar eru eigi heilar, Skálda; skarð í vör (vörr), Sd. 175; hverjum vörrum skal ek hans blezaða fulltings biðja, Th. 6; varra-skrap, Sks. 438; varrar þínar, Stj. 644; báðar varrirnar, Bs. i. 360; varrarnar, Sks. 560.

  2. B.

    [Ivar Aasen vor; A. S. wær; Engl. weir], a fenced-in landing-place; á steini þeim er næstr var vörum (vrom Cod.), Bs. i. 337; dró þat eptir skipinu í vörina, Fas. iii. 317; Vermundr kom nú til Grímseyjar, ok dró upp skip í varir Áskels, Rd. 250; varar fýsir skip, a saying, a ship longs for the vórr, Edda (Ht.); cp. njóti svá bauga, sem Bragi auga, vagna vara, may he enjoy wealth, as Bragi [enjoys] the eye, or the ship the haven, Höfuðl. (fine); sigla or vörum, to leave the harbour, Bs. i. 460; ok er staddr í vörum um kveldit þá er Hallr kom at landi, Ld. 40: the word is freq. in mod. usage (at least in western Icel.), of a small inlet or creek where boats land, lenda í vörinni, fara ofan í vör, ýtta eg knör úr Arnar-vör hann Úlfar téði, Úlf. 6. 23: hence mod. vara-söngr = the prayer said by fishermen when launching, Bjorn. vara-seiði, n. small fry, small fish, from being caught in creeks near the shore.

    1. 2.

      m., gen. varrar, dat. verri, pl. verrir, acc. vörru; [different from the preceding word]:—a pull of the oar; er þeir höfðu fá vörru róit frá landi, Fms. viii. 217; í einum verri brýtr hann sundr báðar árarnar ok keipana, Þiðr. 313; slíta rœði ór verri, to pull the oar briskly, Fms. vi. (in a verse); halda sjau tigum ára til varra, to pull with seventy oars, Hkr. iii. 120 (in a verse); þeysa vörru (acc. pl.), to pull so as to splash, Hornklofi: in poetry a ship is called lung, málfeti varra, the steed pulled by oars, Lex. Poët.; varr-sími, the wake left by the oars; varr-nagli, q. v.; varrar eldr = gold; varrar skíð, poët. = the oar (the oar of Odin being the sword), Glúm, (in a verse).

Skammstafanir og tilvitnanir

Skammstafanir

f.
kvenkyn (e. feminine)
gen.
eignarfall (e. genitive)
pl.
fleirtala (e. plural)
mod.
modern.
Ulf.
Ulfilas.
A. S.
Anglo-Saxon.
masc.
karlkyn (e. masculine)
qs.
quasi.
Fris.
Frisian.
Lat.
Latin.
Engl.
English.
Cod.
Codex.
cp.
compare.
freq.
frequent, frequently.
Icel.
Iceland, Icelander, Icelanders, Icelandic.
n.
hvorugkyn (e. neuter)
m.
karlkyn (e. masculine)
dat.
þágufall (e. dative)
acc.
þolfall (e. accusative)
q. v.
quod vide.
poët.
poetically.

Tilvitnuð rit

Sturl.
Sturlunga saga. (D. I.)
Hkr.
Heimskringla. (E. I.)
Fms.
Fornmanna sögur. (E. I.)
Dropl.
Droplaugar-sona saga. (D. II.)
Nj.
Njála. (D. II.)
Edda
Edda. (C. I.)
Skálda
Skálda. (H. I.)
Sd.
Svarfdæla saga. (D. II.)
Th.
Theophilus. (F. III.)
Sks.
Konungs skugg-sjá. (H. II.)
Stj.
Stjórn. (F. I.)
Bs.
Biskupa sögur. (D. III.)
Ivar Aasen
Ivar Aasen’s Dictionary, 1850.
Fas.
Fornaldar sögur. (C. II.)
Rd.
Reykdæla saga. (D. II.)
Ht.
Hátta-tal. (C. I.)
Höfuðl.
Höfuðlausn. (A. III.)
Ld.
Laxdæla saga. (D. II.)
Úlf.
Úlfars-rímur.
Þiðr.
Þiðreks saga. (G. I.)
Lex. Poët.
Lexicon Poëticum by Sveinbjörn Egilsson, 1860.