vakna
sagnorð
Merkingar
að, to awake, i. e. to pass from sleep to waking (opp. to sofna); hugðisk hann sofna, en hann hugði þá alla menn aðra vakna, Íb. 7; vaknaði hann, Fms. ix. 24, Ó. H. 208; vakna við e-t, to be awaked by a thing, Fms. xi. 117; vöknuðu þeir við. Eg. 80; menn vöknuðu við, er hann gékk út, Nj. 28; nú skulu vér vakna snemma í morgin, Fas. ii. 542.
- 2.
metaph., vakna við e-t, to wake as to a thing, to recognise, recollect; þá, vaknaði konungr við ætt þeirra, Fms. v. 348; vaknar konungr þegar við Ólaf fyrir sakir fræmla hans, Ld. 72; ef maðr görir sér mark ok vaknar eigi við á várþingi, Grág. ii. 304; féll þá lið mart áðr þeir bændr vöknuðu við, Fms. v. 77.
Skammstafanir og tilvitnanir
Skammstafanir
- i. e.
- id est.
- opp.
- opposed.
- metaph.
- metaphorical, metaphorically.
Tilvitnuð rit
- Íb.
- Íslendinga-bók. (D. I.)
- Fms.
- Fornmanna sögur. (E. I.)
- Ó. H.
- Ólafs saga Helga. (E. I.)
- Eg.
- Egils saga. (D. II.)
- Nj.
- Njála. (D. II.)
- Fas.
- Fornaldar sögur. (C. II.)
- Ld.
- Laxdæla saga. (D. II.)
- Grág.
- Grágás. (B. I.)