velta 1
sagnorð
sjá einnig velta 2 sagnorð
Merkingar
velt, pret. valt, pl. ultu; subj. ylti; part. oltinn, or vultu, voltinn; [Ulf. valtjan; cp. A. S. walwjan = κυλίνδειν; Lat. volvere, volutare; Engl. wallow]:—to roll, roll over; ultu þeir ofan fyrir brekkuna, Landn. 179; þat (the wheel) kann opt velta undan, Fms. i. 104; veltanda vatn, Akv.; þóttú yltir aptr fyrir bylgjunni, Hom.; ek hefi látið velta slíka sem þú ert, Eg. 338; sneri höllinni sem mylna ylti, Karl. 472; þó gékk hann heldr en valt, Sturl. iii. 158; tunnan valt og úr henni allt, ofan í djúpa keldu, in a ditty; dagarnir sex at vísu vultu, Lil.; er þú ert oltinn í svá mikla heimsku, Post. 645. 68, 83; í hverja synd ok vesöld þú ert voltinn, Stj. 36; þó at hann velti í mikla vesöld, Al. 95.
- 2.
metaph. to turn out; mun velta til vandans, Lv. 45; ok valt til vanda, at bændr flýðu, it went as usual, that they fled, Fms. viii. 408; veltr þangat sem vera vill um flesta hluti, Ísl. ii. 201; ef svá veltr til, at …, Mar.; skipan er voltin eigi sem hann hugði, Fms. xi. 436; vultu allir dómar til stríðrar refsingar, Sks. 581.
Skammstafanir og tilvitnanir
Skammstafanir
- pret.
- þátíð (e. preterite)
- pl.
- fleirtala (e. plural)
- subj.
- viðtengingarháttur (e. subjunctive)
- part.
- lýsingarháttur (e. participle)
- Ulf.
- Ulfilas.
- cp.
- compare.
- A. S.
- Anglo-Saxon.
- Lat.
- Latin.
- Engl.
- English.
- metaph.
- metaphorical, metaphorically.
Tilvitnuð rit
- Landn.
- Landnáma. (D. I.)
- Fms.
- Fornmanna sögur. (E. I.)
- Akv.
- Atla-kviða. (A. II.)
- Hom.
- Hómilíu-bók. (F. II.)
- Eg.
- Egils saga. (D. II.)
- Karl.
- Karla-magnús saga. (G. I.)
- Sturl.
- Sturlunga saga. (D. I.)
- Lil.
- Lilja. (A. III.)
- Post.
- Postula sögur. (F. III.)
- Stj.
- Stjórn. (F. I.)
- Al.
- Alexanders saga. (G. I.)
- Lv.
- Ljósvetninga saga. (D. II.)
- Mar.
- Maríu saga. (F. III.)
- Sks.
- Konungs skugg-sjá. (H. II.)