vitja
sagnorð
Merkingar
að, [vit B], to call on, visit, with gen.; vitja frænda sinna, Fms. i. 184; at þeir mundi koma ok vitja Gizorar, pay G. a visit, attack him at home, Sturl. iii. 183, Fms. vii. 37; þóttusk þeir vita, hvar hans var at vitja, where he was to be found, 203: to come to look after a previous agreement or promise, vitja þessa mála, Fær. 255; hann er kominn at vitja heita þeirra, er …, Fms. v. 43; vitja þeirra einka-mála, er …, vi. 288; vitja ráðsins, Ísl. ii. 241; þeir vitja graðungsins (they went to fetch the bull = Germ. abholen), en selja Kormaki bauginn, Korm. 218; at vitja gjafar þeirrar er hann hafði þegit, Eg. 35; ver hér í nótt ok vitja heilla, of soothsaying, Korm. 206.
- 2.
with prep.; at vitja eigi optarr út til Íslands, Fms. i. 275; Guð Drottinn vitjaði til Saram, the Lord God visited Sarah, Stj. (Gen. xxi. i).
- 3.
eccl. to visit, of a bishop; þegar hann vitjar, D. N. iii. 10: vitja sjúkra, to visit the sick; hús-vitja, q. v.
Skammstafanir og tilvitnanir
Skammstafanir
- gen.
- eignarfall (e. genitive)
- Germ.
- German.
- prep.
- forsetning (e. preposition)
- eccl.
- ecclesiastical.
- q. v.
- quod vide.
Tilvitnuð rit
- Fms.
- Fornmanna sögur. (E. I.)
- Sturl.
- Sturlunga saga. (D. I.)
- Fær.
- Færeyinga saga. (E. II.)
- Korm.
- Kormáks saga. (D. II.)
- Eg.
- Egils saga. (D. II.)
- Stj.
- Stjórn. (F. I.)
- D. N.
- Diplomatarium Norvagicum. (J. II.)