flandra
sagnorð
flakka, þvælast
- hún flandrar með ferðamenn um allt land
Beyging
flandraði flandrað
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
égflandraflandraðiégflandriflandraði
þúflandrarflandraðirþúflandrirflandraðir
húnflandrarflandraðihúnflandriflandraði
viðflöndrumflöndruðumviðflöndrumflöndruðum
þiðflandriðflöndruðuðþiðflandriðflöndruðuð
þauflandraflöndruðuþauflandriflöndruðu
| nafnháttur | flandra |
|---|---|
| sagnbót | flandrað |
| boðháttur eintölu | flandraðu |
| boðháttur fleirtölu | flandrið |
| stýfður boðháttur | flandra |
| lýsingarháttur nútíðar | flandrandi |
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
égflandrastflandraðistégflandristflandraðist
þúflandrastflandraðistþúflandristflandraðist
húnflandrastflandraðisthúnflandristflandraðist
viðflöndrumstflöndruðumstviðflöndrumstflöndruðumst
þiðflandristflöndruðustþiðflandristflöndruðust
þauflandrastflöndruðustþauflandristflöndruðust
| nafnháttur | flandrast |
|---|---|
| sagnbót | flandrast |
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
þúflandrastuflandraðistuþúflandristuflandraðistu
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
þúflandrarðuflandraðirðuþúflandrirðuflandraðirðu
þiðflandriðiflöndruðuðiþiðflandriðiflöndruðuði