furða

Merkingar

1. 1.

   e-ð undarlegt, undrunarefni

   • furðu lostinn

     • fólk varð furðu lostið

   • það er ekki/engin furða að þetta gangi illa

   • það er (mesta) furða hvað hann er hress

   • það sætir furðu hvað hann hefur verið þolinmóður

2. 2.

   í samsetningum

   • maturinn var furðugóður
   • hún var furðufljót að klára verkið