hætta 2
sagnorð með þágufalli
stofna (e-u) í hættu, taka áhættu (með e-ð)
- hann hætti öllum peningunum sínum í fjárhættuspilum
hætta á þetta
- hún vildi ekki hætta á neitt og læsti hurðinni
- við verðum að hætta á að fá neitun
hætta sér niður að höfn
- hann hættir sér ekki út eftir myrkur
frumlag í þágufalli henni hættir til að detta
hún á vanda til að .., hætt er við að hún ...
- honum hættir til að drekka of mikið
Beyging
hætti hætt
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
éghættihættiéghættihætti
þúhættirhættirþúhættirhættir
húnhættirhættihúnhættihætti
viðhættumhættumviðhættumhættum
þiðhættiðhættuðþiðhættiðhættuð
þauhættahættuþauhættihættu
mérhættirhættimérhættihætti
| nafnháttur | hætta |
|---|---|
| sagnbót | hætt |
| boðháttur eintölu | hættu |
| boðháttur fleirtölu | hættið |
| stýfður boðháttur | hætt |
| lýsingarháttur nútíðar | hættandi |
kk.kvk.hk.
nf.hætturhætthætt
þf.hættanhættahætt
þgf.hættumhættrihættu
ef.hættshættrarhætts
nf.hættirhættarhætt
þf.hættahættarhætt
þgf.hættum
ef.hættra
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
þúhættirðuhættirðuþúhættirðuhættirðu
þiðhættiðihættuðiþiðhættiðihættuði