hag
lýsingarorð hag-vanur
sem er vanur e-m stað, þekkir vel til á e-m stað
- hann flutti til borgarinnar í fyrra og er orðinn hagvanur þar
Andheiti
- óhagvanur
Tengd orð
Beyging
‑vön ‑vant miðstig ‑vanari efsta stig ‑vanastur beygist eins og vanur
kk.kvk.hk.
nf.hagvanur hagvön hagvant
þf.hagvanan hagvana hagvant
þgf.hagvönum hagvanri hagvönu
ef.hagvans hagvanrar hagvans
nf.hagvanir hagvanar hagvön
þf.hagvana hagvanar hagvön
þgf.hagvönum
ef.hagvanra
nf.hagvani hagvana hagvana
aukaföllhagvana hagvönu hagvana
öll föllhagvönu
öll föllhagvanari hagvanari hagvanara
öll föllhagvanari
kk.kvk.hk.
nf.hagvanastur hagvönust hagvanast
þf.hagvanastan hagvanasta hagvanast
þgf.hagvönustum hagvanastri hagvönustu
ef.hagvanasts hagvanastrar hagvanasts
nf.hagvanastir hagvanastar hagvönust
þf.hagvanasta hagvanastar hagvönust
þgf.hagvönustum
ef.hagvanastra
nf.hagvanasti hagvanasta hagvanasta
aukaföllhagvanasta hagvönustu hagvanasta
öll föllhagvönustu