halla

Merkingar

1. 1.

   þgf.með þágufalli láta (e-ð) hallast, vera skakkt

   • hún hallaði glasinu svo að vatnið rann úr því
   • hann hallaði stiganum upp að veggnum

   • halla hurðinni

     loka hurðinni (til hálfs)

     • hann kom inn á skrifstofuna og hallaði hurðinni

   • halla undir flatt

     beygja höfuðið niður að öxlinni

2. 2.

   • halla sér

     leggjast niður, leggja sig

     • hann hallar sér oft í sófann eftir matinn
3. 3.

   vera skakkur, ekki láréttur

   • landið hallar niður að vatninu
4. 4.

   • frumlag í þgf.frumlag í þágufalli degi hallar

     langt er liðið á daginn

     • sumri var tekið að halla þegar hann kom heim
5. 5.

   • það hallar undan fæti

     staðan eða ástandið versnar

     • í fyrra fór að halla undan fæti hjá bankanum
6. 6.

   • halla réttu máli

     segja ósatt

7. 7.

   halla að

   • halla sér að honum

     leggja líkamann að honum; leita til hans um hjálp eða fyrirgreiðslu

8. 8.

   halla á

   • halla á hana

     vera ósanngjarn (í viðskiptum við hana)

   • það hallar á hana

     henni fer að ganga verr

     • eftir hálftíma leik fór að halla á lið heimamanna