hand taka
sagnorð hand-taka með þolfalli
sjá einnig handtaka nafnorð, kvenkyn
taka (e-n) höndum (af yfirvaldi), taka einhvern fastan
- lögreglan handtók manninn
- innbrotsþjófurinn var handtekinn í skartgripabúð
Tengd orð
Beyging
‑tek ‑tók ‑tókum ‑tekið beygist eins og taka
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
éghandtek handtók éghandtaki handtæki
þúhandtekur handtókst þúhandtakir handtækir
húnhandtekur handtók húnhandtaki handtæki
viðhandtökum handtókum viðhandtökum handtækjum
þiðhandtakið handtókuð þiðhandtakið handtækjuð
þauhandtaka handtóku þauhandtaki handtækju
| nafnháttur | hand |
|---|---|
| sagnbót | hand |
| boðháttur eintölu | hand |
| boðháttur fleirtölu | hand |
| stýfður boðháttur | hand |
| lýsingarháttur nútíðar | hand |
kk.kvk.hk.
nf.handtekinn handtekin handtekið
þf.handtekinn handtekna handtekið
þgf.handteknum handtekinni handteknu
ef.handtekins handtekinnar handtekins
nf.handteknir handteknar handtekin
þf.handtekna handteknar handtekin
þgf.handteknum
ef.handtekinna
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
þúhandtekurðu handtókstu þúhandtakirðu handtækirðu
þiðhandtakiði handtókuði þiðhandtakiði handtækjuði