harka
sagnorð
sjá einnig harka nafnorð, kvenkyn
harka af sér
taka í sig kjark, sýna sjálfsstjórn
- hún var nærri farin að gráta en gat harkað af sér
- mér var illt í hnénu en ég harkaði af mér
Beyging
harkaði harkað
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
égharkaharkaðiégharkiharkaði
þúharkarharkaðirþúharkirharkaðir
húnharkarharkaðihúnharkiharkaði
viðhörkumhörkuðumviðhörkumhörkuðum
þiðharkiðhörkuðuðþiðharkiðhörkuðuð
þauharkahörkuðuþauharkihörkuðu
það, mérharkarharkaðiþað, mérharkiharkaði
| nafnháttur | harka |
|---|---|
| sagnbót | harkað |
| boðháttur eintölu | harkaðu |
| boðháttur fleirtölu | harkið |
| stýfður boðháttur | harka |
| lýsingarháttur nútíðar | harkandi |
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
þúharkarðuharkaðirðuþúharkirðuharkaðirðu
þiðharkiðihörkuðuðiþiðharkiðihörkuðuði