heimta 2
sagnorð með þolfalli
sjá einnig heimta 1 sagnorð
fá (e-ð) aftur (í hendur)
- hann heimti aftur féð sem hann hafði lánað
heimta hana úr helju
fá hana aftur úr hættu eða hræðilegum stað
Beyging
heimti heimt
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
égheimtiheimtiégheimtiheimti
þúheimtirheimtirþúheimtirheimtir
húnheimtirheimtihúnheimtiheimti
viðheimtumheimtumviðheimtumheimtum
þiðheimtiðheimtuðþiðheimtiðheimtuð
þauheimtaheimtuþauheimtiheimtu
| nafnháttur | heimta |
|---|---|
| sagnbót | heimt |
| boðháttur eintölu | heimtu |
| boðháttur fleirtölu | heimtið |
| stýfður boðháttur | heimt |
| lýsingarháttur nútíðar | heimtandi |
kk.kvk.hk.
nf.heimturheimtheimt
þf.heimtanheimtaheimt
þgf.heimtumheimtriheimtu
ef.heimtsheimtrarheimts
nf.heimtirheimtarheimt
þf.heimtaheimtarheimt
þgf.heimtum
ef.heimtra
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
égheimtistheimtistégheimtistheimtist
þúheimtistheimtistþúheimtistheimtist
húnheimtistheimtisthúnheimtistheimtist
viðheimtumstheimtumstviðheimtumstheimtumst
þiðheimtistheimtustþiðheimtistheimtust
þauheimtastheimtustþauheimtistheimtust
| nafnháttur | heimtast |
|---|---|
| sagnbót | heimst |
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
þúheimtistuheimtistuþúheimtistuheimtistu
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
þúheimtirðuheimtirðuþúheimtirðuheimtirðu
þiðheimtiðiheimtuðiþiðheimtiðiheimtuði