hest burður
nafnorð, karlkyn
hest-burður gamalt
mælieining, það sem hestur ber (af t.d. heyi)
Beyging
eignarfall eintölu ‑burðar nefnifall fleirtölu ‑burðir beygist eins og burður
eintalafleirtala
án greinismeð greinián greinismeð greini
nf.hestburður hestburðurinn nf.hestburðir hestburðirnir
þf.hestburð hestburðinn þf.hestburði hestburðina
þgf.hestburði hestburðinum þgf.hestburðum hestburðunum
ef.hestburðar hestburðarins ef.hestburða hestburðanna