kál
nafnorð, karlkyn
kál-maðkur
lirfa sem étur kálplöntur
Beyging
eignarfall eintölu ‑maðks nefnifall fleirtölu ‑maðkar beygist eins og maðkur
eintalafleirtala
án greinismeð greinián greinismeð greini
nf.kálmaðkur kálmaðkurinn nf.kálmaðkar kálmaðkarnir
þf.kálmaðk kálmaðkinn þf.kálmaðka kálmaðkana
þgf.kálmaðki kálmaðkinum / kálmaðknum þgf.kálmöðkum kálmöðkunum
ef.kálmaðks kálmaðksins ef.kálmaðka kálmaðkanna