kækur
nafnorð, karlkyn
afbrigðilegur ávani einstaklings í látbragði, hreyfingum, svipbrigðum (þ.e. fettur), raddbeitingu eða jafnvel orðalagi
- hann hafði þann kæk að kipra augun þegar hann talaði
Samheiti
Tengd orð
Beyging
eignarfall eintölu kæks nefnifall fleirtölu kækir
eintalafleirtala
án greinismeð greinián greinismeð greini
nf.kækurkækurinnnf.kækirkækirnir
þf.kækkækinnþf.kækikækina
þgf.kækkæknumþgf.kækjumkækjunum
ef.kækskæksinsef.kækjakækjanna