karl
sagnorð karl-kenna með þolfalli
tala um (e-ð) sem karlkyns
sjá kvenkenna
Beyging
‑kenndi ‑kennt beygist eins og kenna
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
égkarlkenni karlkenndi égkarlkenni karlkenndi
þúkarlkennir karlkenndir þúkarlkennir karlkenndir
húnkarlkennir karlkenndi húnkarlkenni karlkenndi
viðkarlkennum karlkenndum viðkarlkennum karlkenndum
þiðkarlkennið karlkennduð þiðkarlkennið karlkennduð
þaukarlkenna karlkenndu þaukarlkenni karlkenndu
| nafnháttur | karl |
|---|---|
| sagnbót | karl |
| boðháttur eintölu | karl |
| boðháttur fleirtölu | karl |
| stýfður boðháttur | karl |
| lýsingarháttur nútíðar | karl |
kk.kvk.hk.
nf.karlkenndur karlkennd karlkennt
þf.karlkenndan karlkennda karlkennt
þgf.karlkenndum karlkenndri karlkenndu
ef.karlkennds karlkenndrar karlkennds
nf.karlkenndir karlkenndar karlkennd
þf.karlkennda karlkenndar karlkennd
þgf.karlkenndum
ef.karlkenndra
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
þúkarlkennirðu karlkenndirðu þúkarlkennirðu karlkenndirðu
þiðkarlkenniði karlkennduði þiðkarlkenniði karlkennduði