kven
sagnorð kven-kenna með þolfalli
tala um (e-ð) sem kvenkyns
sjá karlkenna
Beyging
‑kenndi ‑kennt beygist eins og kenna
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
égkvenkenni kvenkenndi égkvenkenni kvenkenndi
þúkvenkennir kvenkenndir þúkvenkennir kvenkenndir
húnkvenkennir kvenkenndi húnkvenkenni kvenkenndi
viðkvenkennum kvenkenndum viðkvenkennum kvenkenndum
þiðkvenkennið kvenkennduð þiðkvenkennið kvenkennduð
þaukvenkenna kvenkenndu þaukvenkenni kvenkenndu
| nafnháttur | kven |
|---|---|
| sagnbót | kven |
| boðháttur eintölu | kven |
| boðháttur fleirtölu | kven |
| stýfður boðháttur | kven |
| lýsingarháttur nútíðar | kven |
kk.kvk.hk.
nf.kvenkenndur kvenkennd kvenkennt
þf.kvenkenndan kvenkennda kvenkennt
þgf.kvenkenndum kvenkenndri kvenkenndu
ef.kvenkennds kvenkenndrar kvenkennds
nf.kvenkenndir kvenkenndar kvenkennd
þf.kvenkennda kvenkenndar kvenkennd
þgf.kvenkenndum
ef.kvenkenndra
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
þúkvenkennirðu kvenkenndirðu þúkvenkennirðu kvenkenndirðu
þiðkvenkenniði kvenkennduði þiðkvenkenniði kvenkennduði