kengur
nafnorð, karlkyn
boginn hlutur eða stykki
fara í keng
- 1.
bogna saman, hnipra sig saman
- við sátum í keng af kulda
- 2.
verða skömmustulegur eða miður sín
- hann fór í keng þegar pabbi hans skammaði hann
- 1.
Tengd orð
Beyging
eignarfall eintölu kengs nefnifall fleirtölu kengir
eintalafleirtala
án greinismeð greinián greinismeð greini
nf.kengurkengurinnnf.kengirkengirnir
þf.kengkenginnþf.kengikengina
þgf.kengkengnumþgf.kengjumkengjunum
ef.kengskengsinsef.kengjakengjanna