kinn
nafnorð, kvenkyn
Merkingar
- 1.
húðlagið sitt hvorum megin munns frá munnviki að kinnbeinum og kjálka, vangi
- hún strauk barninu blíðlega um kinnina
styðja hönd undir kinn
vera rjóður í kinnum
- 2.
hlíð
- menn gengu eftir mjórri götu utan í brattri kinn
- 3.
einkum í fleirtölu helmingur þorskhauss
Orðasambönd
honum hleypur kapp í kinn
hann fyllist ákefð
Samheiti
- vangi,
- kinnar,
- skjanni,
- vangar
Tengd orð
Beyging
eignarfall eintölu kinnar nefnifall fleirtölu kinnar
eintalafleirtala
án greinismeð greinián greinismeð greini
nf.kinnkinninnf.kinnarkinnarnar
þf.kinnkinninaþf.kinnarkinnarnar
þgf.kinnkinninniþgf.kinnumkinnunum
ef.kinnarkinnarinnaref.kinnakinnanna