kvaka
sagnorð
Merkingar
- 1.
gefa frá sér ákveðið hljóð (önd, froskur)
- endurnar kvökuðu
- 2.
segja (e-ð), kalla (e-ð)
- hann kvakaði eitthvað um að bjórinn væri búinn
Beyging
kvakaði kvakað
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
égkvakakvakaðiégkvakikvakaði
þúkvakarkvakaðirþúkvakirkvakaðir
húnkvakarkvakaðihúnkvakikvakaði
viðkvökumkvökuðumviðkvökumkvökuðum
þiðkvakiðkvökuðuðþiðkvakiðkvökuðuð
þaukvakakvökuðuþaukvakikvökuðu
| nafnháttur | kvaka |
|---|---|
| sagnbót | kvakað |
| boðháttur eintölu | kvakaðu |
| boðháttur fleirtölu | kvakið |
| stýfður boðháttur | kvaka |
| lýsingarháttur nútíðar | kvakandi |
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
égkvakastkvakaðistégkvakistkvakaðist
þúkvakastkvakaðistþúkvakistkvakaðist
húnkvakastkvakaðisthúnkvakistkvakaðist
viðkvökumstkvökuðumstviðkvökumstkvökuðumst
þiðkvakistkvökuðustþiðkvakistkvökuðust
þaukvakastkvökuðustþaukvakistkvökuðust
| nafnháttur | kvakast |
|---|---|
| sagnbót | kvakast |
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
þúkvakastukvakaðistuþúkvakistukvakaðistu
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
þúkvakarðukvakaðirðuþúkvakirðukvakaðirðu
þiðkvakiðikvökuðuðiþiðkvakiðikvökuðuði