lög
nafnorð, karlkyn
lög-bókandi lögfræði
sérstakur opinber embættismaður (nú sýslumaður) sem staðfestir réttmæti og undirritun lögformlegs skjals (jafngildur tveimur vottum) eða að athöfn (t.d. dráttur í happdrætti) hafi farið rétt fram (notarius publicus)
Beyging
eignarfall eintölu lög
eintalafleirtala
án greinismeð greinián greinismeð greini
nf.lögbókandi lögbókandinn nf.lögbókendur lögbókendurnir
þf.lögbókanda lögbókandann þf.lögbókendur lögbókendurna
þgf.lögbókanda lögbókandanum þgf.lögbókendum lögbókendunum
ef.lögbókanda lögbókandans ef.lögbókenda lögbókendanna