leyfa
sagnorð með þágufalli og þolfalli
veita (e-m) leyfi (til e-s), lofa (e-m) að gera e-ð
- hún leyfir mér að nota þvottavélina
- þeir leyfðu hundinum að hlaupa um í garðinum
- engin veiði er leyfð í vatninu
sjá leyfast
Beyging
leyfði leyft
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
égleyfileyfðiégleyfileyfði
þúleyfirleyfðirþúleyfirleyfðir
húnleyfirleyfðihúnleyfileyfði
viðleyfumleyfðumviðleyfumleyfðum
þiðleyfiðleyfðuðþiðleyfiðleyfðuð
þauleyfaleyfðuþauleyfileyfðu
| nafnháttur | leyfa |
|---|---|
| sagnbót | leyft |
| boðháttur eintölu | leyfðu |
| boðháttur fleirtölu | leyfið |
| stýfður boðháttur | leyf |
| lýsingarháttur nútíðar | leyfandi |
kk.kvk.hk.
nf.leyfðurleyfðleyft
þf.leyfðanleyfðaleyft
þgf.leyfðumleyfðrileyfðu
ef.leyfðsleyfðrarleyfðs
nf.leyfðirleyfðarleyfð
þf.leyfðaleyfðarleyfð
þgf.leyfðum
ef.leyfðra
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
mérleyfistleyfðistmérleyfistleyfðist
| nafnháttur | leyfast |
|---|---|
| sagnbót | leyfst |
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
þúleyfirðuleyfðirðuþúleyfirðuleyfðirðu
þiðleyfiðileyfðuðiþiðleyfiðileyfðuði