mana
sagnorð með þolfalli
hvetja (e-n), skora á (e-n) að gera e-ð (heimskulegt)
- þeir mönuðu hann til að synda út í eyna
- hún manaði mig til að stela sígarettum
Beyging
manaði manað
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
égmanamanaðiégmanimanaði
þúmanarmanaðirþúmanirmanaðir
húnmanarmanaðihúnmanimanaði
viðmönummönuðumviðmönummönuðum
þiðmaniðmönuðuðþiðmaniðmönuðuð
þaumanamönuðuþaumanimönuðu
| nafnháttur | mana |
|---|---|
| sagnbót | manað |
| boðháttur eintölu | manaðu |
| boðháttur fleirtölu | manið |
| stýfður boðháttur | mana |
| lýsingarháttur nútíðar | manandi |
kk.kvk.hk.
nf.manaðurmönuðmanað
þf.manaðanmanaðamanað
þgf.mönuðummanaðrimönuðu
ef.manaðsmanaðrarmanaðs
nf.manaðirmanaðarmönuð
þf.manaðamanaðarmönuð
þgf.mönuðum
ef.manaðra
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
égmanastmanaðistégmanistmanaðist
þúmanastmanaðistþúmanistmanaðist
húnmanastmanaðisthúnmanistmanaðist
viðmönumstmönuðumstviðmönumstmönuðumst
þiðmanistmönuðustþiðmanistmönuðust
þaumanastmönuðustþaumanistmönuðust
| nafnháttur | manast |
|---|---|
| sagnbót | manast |
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
þúmanastumanaðistuþúmanistumanaðistu
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
þúmanarðumanaðirðuþúmanirðumanaðirðu
þiðmaniðimönuðuðiþiðmaniðimönuðuði