meika
sagnorð
Merkingar
- 1.
með þolfalli bera andilitsfarða á (e-n/sig)
- hann meikar frægar sýningarstúlkur
- 2.
óformlegt meika það
gera það gott, öðlast frægð og frama
- henni tókst að meika það í Hollywood
- 3.
óformlegt meika þetta ekki
þola þetta ekki, geta þetta ekki
- ég meika ekki að tala við hann núna
þetta meikar (ekki) sens
það er (ekkert) vit í þessu
Beyging
meikaði meikað
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
égmeikameikaðiégmeikimeikaði
þúmeikarmeikaðirþúmeikirmeikaðir
húnmeikarmeikaðihúnmeikimeikaði
viðmeikummeikuðumviðmeikummeikuðum
þiðmeikiðmeikuðuðþiðmeikiðmeikuðuð
þaumeikameikuðuþaumeikimeikuðu
| nafnháttur | meika |
|---|---|
| sagnbót | meikað |
| boðháttur eintölu | meikaðu |
| boðháttur fleirtölu | meikið |
| stýfður boðháttur | meika |
| lýsingarháttur nútíðar | meikandi |
kk.kvk.hk.
nf.meikaðurmeikuðmeikað
þf.meikaðanmeikaðameikað
þgf.meikuðummeikaðrimeikuðu
ef.meikaðsmeikaðrarmeikaðs
nf.meikaðirmeikaðarmeikuð
þf.meikaðameikaðarmeikuð
þgf.meikuðum
ef.meikaðra
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
égmeikastmeikaðistégmeikistmeikaðist
þúmeikastmeikaðistþúmeikistmeikaðist
húnmeikastmeikaðisthúnmeikistmeikaðist
viðmeikumstmeikuðumstviðmeikumstmeikuðumst
þiðmeikistmeikuðustþiðmeikistmeikuðust
þaumeikastmeikuðustþaumeikistmeikuðust
| nafnháttur | meikast |
|---|---|
| sagnbót | meikast |
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
þúmeikastumeikaðistuþúmeikistumeikaðistu
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
þúmeikarðumeikaðirðuþúmeikirðumeikaðirðu
þiðmeikiðimeikuðuðiþiðmeikiðimeikuðuði