munda
sagnorð með þolfalli
halda (e-u) til höggs eða annarrar notkunar
- hann mundaði hnífinn ógnandi
- fundarmenn munduðu pennana þegar gjaldkerinn tók til máls
Tengd orð
Beyging
mundaði mundað
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
égmundamundaðiégmundimundaði
þúmundarmundaðirþúmundirmundaðir
húnmundarmundaðihúnmundimundaði
viðmundummunduðumviðmundummunduðum
þiðmundiðmunduðuðþiðmundiðmunduðuð
þaumundamunduðuþaumundimunduðu
| nafnháttur | munda |
|---|---|
| sagnbót | mundað |
| boðháttur eintölu | mundaðu |
| boðháttur fleirtölu | mundið |
| stýfður boðháttur | munda |
| lýsingarháttur nútíðar | mundandi |
kk.kvk.hk.
nf.mundaðurmunduðmundað
þf.mundaðanmundaðamundað
þgf.munduðummundaðrimunduðu
ef.mundaðsmundaðrarmundaðs
nf.mundaðirmundaðarmunduð
þf.mundaðamundaðarmunduð
þgf.munduðum
ef.mundaðra
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
égmundastmundaðistégmundistmundaðist
þúmundastmundaðistþúmundistmundaðist
húnmundastmundaðisthúnmundistmundaðist
viðmundumstmunduðumstviðmundumstmunduðumst
þiðmundistmunduðustþiðmundistmunduðust
þaumundastmunduðustþaumundistmunduðust
| nafnháttur | mundast |
|---|---|
| sagnbót | mundast |
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
þúmundastumundaðistuþúmundistumundaðistu
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
þúmundarðumundaðirðuþúmundirðumundaðirðu
þiðmundiðimunduðuðiþiðmundiðimunduðuði