munur 1
nafnorð, karlkyn
sjá einnig munur 2 nafnorð, karlkyn
það sem er ólíkt, mismunur, greinarmunur
gera mun á þessu tvennu
vera mun stærri; betri
vera þónokkuð stærri/betri
það er munur á þessu tvennu
þetta tvennt er ólíkt
þetta er munur
þetta er betra
veðrið hefur versnað að mun
veðrið hefur versnað heilmikið
honum er í mun að fundurinn takist sem best
honum þykir mikilvægt að fundurinn takist sem best
vilja þetta ekki fyrir nokkurn mun / nokkra muni
vilja þetta alls ekki
vilja þetta fyrir alla muni
vilja þetta alveg endilega
vilja þetta fyrir hvern mun
vilja þetta alveg endilega
kjörin hafa batnað til muna
kjörin hafa batnað verulega mikið
Beyging
eignarfall eintölu munar þágufall eintölu mun eða muni nefnifall fleirtölu munir
eintalafleirtala
án greinismeð greinián greinismeð greini
nf.munurmunurinnnf.munirmunirnir
þf.munmuninnþf.munimunina
þgf.mun / munimuninumþgf.munummununum
ef.munarmunarinsef.munamunanna