sér
sagnorð sér-sauma með þolfalli
sauma (e-ð) sérstaklega (t.d. eftir pöntun)
- hann lætur alltaf sérsauma á sig jakkaföt
- brúðarkjóllinn var sérsaumaður á hana
sjá sérsaumaður
Beyging
‑saumaði ‑saumað beygist eins og sauma
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
égsérsauma sérsaumaði égsérsaumi sérsaumaði
þúsérsaumar sérsaumaðir þúsérsaumir sérsaumaðir
húnsérsaumar sérsaumaði húnsérsaumi sérsaumaði
viðsérsaumum sérsaumuðum viðsérsaumum sérsaumuðum
þiðsérsaumið sérsaumuðuð þiðsérsaumið sérsaumuðuð
þausérsauma sérsaumuðu þausérsaumi sérsaumuðu
| nafnháttur | sér |
|---|---|
| sagnbót | sér |
| boðháttur eintölu | sér |
| boðháttur fleirtölu | sér |
| stýfður boðháttur | sér |
| lýsingarháttur nútíðar | sér |
kk.kvk.hk.
nf.sérsaumaður sérsaumuð sérsaumað
þf.sérsaumaðan sérsaumaða sérsaumað
þgf.sérsaumuðum sérsaumaðri sérsaumuðu
ef.sérsaumaðs sérsaumaðrar sérsaumaðs
nf.sérsaumaðir sérsaumaðar sérsaumuð
þf.sérsaumaða sérsaumaðar sérsaumuð
þgf.sérsaumuðum
ef.sérsaumaðra
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
þúsérsaumarðu sérsaumaðirðu þúsérsaumirðu sérsaumaðirðu
þiðsérsaumiði sérsaumuðuði þiðsérsaumiði sérsaumuðuði