svíða
sagnorð
Merkingar
- 1.
með þolfalli láta (e-ð) sviðna
- hann er úti að svíða kindahausa
- logarnir sviðu skegg hans
- 2.
frumlag í þolfalli finna til sviðaverks, t.d. eftir bruna
- hana sveið í augun af reyknum
- ég brenndi mig fyrir viku og mig svíður enn
- 3.
með nefnifalli frumlag í þágufalli finnast (e-ð) sárt, dapurlegt
- mörgum svíður ástandið í landbúnaði
Beyging
svíð sveið sviðum sviðið
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
égsvíðsveiðégsvíðisviði
þúsvíðursveiðstþúsvíðirsviðir
húnsvíðursveiðhúnsvíðisviði
viðsvíðumsviðumviðsvíðumsviðum
þiðsvíðiðsviðuðþiðsvíðiðsviðuð
þausvíðasviðuþausvíðisviðu
það, mig, mérsvíðursveiðþað, mig, mérsvíðisviði
| nafnháttur | svíða |
|---|---|
| sagnbót | sviðið |
| boðháttur eintölu | svíddu |
| boðháttur fleirtölu | svíðið |
| stýfður boðháttur | svíð |
| lýsingarháttur nútíðar | svíðandi |
kk.kvk.hk.
nf.sviðinnsviðinsviðið
þf.sviðinnsviðnasviðið
þgf.sviðnumsviðinnisviðnu
ef.sviðinssviðinnarsviðins
nf.sviðnirsviðnarsviðin
þf.sviðnasviðnarsviðin
þgf.sviðnum
ef.sviðinna
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
égsvíðstsveiðstégsvíðistsviðist
þúsvíðstsveiðstþúsvíðistsviðist
húnsvíðstsveiðsthúnsvíðistsviðist
viðsvíðumstsviðumstviðsvíðumstsviðumst
þiðsvíðistsviðustþiðsvíðistsviðust
þausvíðastsviðustþausvíðistsviðust
| nafnháttur | svíðast |
|---|---|
| sagnbót | sviðist |
| boðháttur eintölu | svíðstu |
| boðháttur fleirtölu | svíðist |
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
þúsvíðurðusveiðstuþúsvíðirðusviðirðu
þiðsvíðiðisviðuðiþiðsvíðiðisviðuði