upp hefja
sagnorð upp-hefja með þolfalli
Merkingar
- 1.
hrósa (e-m/e-u), gera hlut (e-s) sem mestan
- læknirinn minn upphefur ágæti lyfsins
- hann gerir allt til að upphefja sjálfan sig
- 2.
byrja, hefja (e-ð)
- presturinn upphóf langan ritningarlestur
sjá upphefjast, upphafinn
Tengd orð
Beyging
‑hef ‑hóf ‑hófum ‑hafið beygist eins og hefja
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
égupphef upphóf égupphefji upphæfi
þúupphefur upphófst þúupphefjir upphæfir
húnupphefur upphóf húnupphefji upphæfi
viðupphefjum upphófum viðupphefjum upphæfum
þiðupphefjið upphófuð þiðupphefjið upphæfuð
þauupphefja upphófu þauupphefji upphæfu
| nafnháttur | upp |
|---|---|
| sagnbót | upp |
| boðháttur eintölu | upp |
| boðháttur fleirtölu | upp |
| stýfður boðháttur | upp |
| lýsingarháttur nútíðar | upp |
kk.kvk.hk.
nf.upphafinn upphafin upphafið
þf.upphafinn upphafna upphafið
þgf.upphöfnum upphafinni upphöfnu
ef.upphafins upphafinnar upphafins
nf.upphafnir upphafnar upphafin
þf.upphafna upphafnar upphafin
þgf.upphöfnum
ef.upphafinna
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
égupphefst upphófst égupphefjist upphæfist
þúupphefst upphófst þúupphefjist upphæfist
húnupphefst upphófst húnupphefjist upphæfist
viðupphefjumst upphófumst viðupphefjumst upphæfumst
þiðupphefjist upphófust þiðupphefjist upphæfust
þauupphefjast upphófust þauupphefjist upphæfust
| nafnháttur | upp |
|---|---|
| sagnbót | upp |
| boðháttur eintölu | upp |
| boðháttur fleirtölu | upp |
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
þúupphefstu upphófstu þúupphefjistu upphæfistu
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
þúupphefurðu upphófstu þúupphefjirðu upphæfirðu
þiðupphefjiði upphófuði þiðupphefjiði upphæfuði