vorkunn

nafnorð, kvenkyn

það að vorkenna e-m, meðaumkun

virða honum þetta til vorkunnar
meta e-ð svo að það sé viðkomandi til afsökunar eða nokkurrar réttlætingar
- framkoma hans er furðuleg en það má virða honum til vorkunnar að hann baðst afsökunar
honum er vorkunn
honum ber að fá meðaumkun
- honum er vorkunn, það er ótrúlegt hvað hann hefur mátt þola

Beyging

eignarfall eintölu vorkunnar