Yrða

úrkynjaður

lýsingarorð úr-kynjaður lýsingarháttur þátíðar

lélegri á einhvern hátt en fyrri kynslóðir sömu ættar, vegna innri skyldleika eða sjúkdóms

  • þessi hundastofn er orðinn úrkynjaður
  • sumir segja að rómverska keisaraættin hafi verið úrkynjuð

sjá úrkynjast

Samheiti
  • úrkynja,
  • úrættaður
Tengd orð

Beyging

‑kynjuð ‑kynjað miðstig ‑kynjaðri efsta stig ‑kynjaðastur beygist eins og kynjaður