af
sagnorð af-má með þolfalli
þurrka (e-ð) burt eða út
- hún reyndi að afmá sektina úr huga sér
- hann getur ekki afmáð það sem hann hefur gert
Beyging
af
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
égafmái afmáði égafmái afmáði
þúafmáir afmáðir þúafmáir afmáðir
húnafmáir afmáði húnafmái afmáði
viðafmáum afmáðum viðafmáum afmáðum
þiðafmáið afmáðuð þiðafmáið afmáðuð
þauafmáafmáðu þauafmái afmáðu
| nafnháttur | afmá |
|---|---|
| sagnbót | af |
| boðháttur eintölu | af |
| boðháttur fleirtölu | af |
| stýfður boðháttur | afmá |
| lýsingarháttur nútíðar | af |
kk.kvk.hk.
nf.afmáður afmáð afmáð
þf.afmáðan afmáða afmáð
þgf.afmáðum afmáðri afmáðu
ef.afmáðs afmáðrar afmáðs
nf.afmáðir afmáðar afmáð
þf.afmáða afmáðar afmáð
þgf.afmáðum
ef.afmáðra
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
égafmáist afmáðist égafmáist afmáðist
þúafmáist afmáðist þúafmáist afmáðist
húnafmáist afmáðist húnafmáist afmáðist
viðafmáumst afmáðumst viðafmáumst afmáðumst
þiðafmáist afmáðust þiðafmáist afmáðust
þauafmást afmáðust þauafmáist afmáðust
| nafnháttur | af |
|---|---|
| sagnbót | af |
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
þúafmáistu afmáðistu þúafmáistu afmáðistu
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
þúafmáirðu afmáðirðu þúafmáirðu afmáðirðu
þiðafmáiði afmáðuði þiðafmáiði afmáðuði