meika
sagnorð óformlegt
Beyging
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
égmeikameikaðiégmeikimeikaði
þúmeikarmeikaðirþúmeikirmeikaðir
húnmeikarmeikaðihúnmeikimeikaði
viðmeikummeikuðumviðmeikummeikuðum
þiðmeikiðmeikuðuðþiðmeikiðmeikuðuð
þaumeikameikuðuþaumeikimeikuðu
| nafnháttur | meika |
|---|---|
| sagnbót | meikað |
| boðháttur eintölu | meikaðu |
| boðháttur fleirtölu | meikið |
| stýfður boðháttur | meika |
| lýsingarháttur nútíðar | meikandi |
kk.kvk.hk.
nf.meikaðurmeikuðmeikað
þf.meikaðanmeikaðameikað
þgf.meikuðummeikaðrimeikuðu
ef.meikaðsmeikaðrarmeikaðs
nf.meikaðirmeikaðarmeikuð
þf.meikaðameikaðarmeikuð
þgf.meikuðum
ef.meikaðra
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
égmeikastmeikaðistégmeikistmeikaðist
þúmeikastmeikaðistþúmeikistmeikaðist
húnmeikastmeikaðisthúnmeikistmeikaðist
viðmeikumstmeikuðumstviðmeikumstmeikuðumst
þiðmeikistmeikuðustþiðmeikistmeikuðust
þaumeikastmeikuðustþaumeikistmeikuðust
| nafnháttur | meikast |
|---|---|
| sagnbót | meikast |
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
þúmeikastumeikaðistuþúmeikistumeikaðistu
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
þúmeikarðumeikaðirðuþúmeikirðumeikaðirðu
þiðmeikiðimeikuðuðiþiðmeikiðimeikuðuði