brenna 1
sagnorð
sjá einnig brenna nafnorð, kvenkyn
Merkingar
- 1.
taka eld, eyðast í eldi
- pappírinn brennur
- húsið brann til grunna
- eldspýtan brann upp
brenna til kaldra kola
brenna alveg upp
- 2.
gefa frá sér eld, loga
- eldur brennur í arninum
- eldurinn brann í augum hans
- 3.
vera heitur, ákafur
- ástin brennur í brjósti hans
- ég brenn af óþolinmæði
- 4.
brenna á
spurningin brennur á mér
spurningin er áleitin, mig dauðlangar að bera hana upp
- 5.
brenna fyrir
með þolfalli eða þágufalli brenna fyrir þetta/þessu
hafa mikinn áhuga á þessu, gefa sig allan í þetta
- 6.
brenna út
- a.
kertið brennur út
kertið brennur upp til agna, eyðist
- b.
verða þurrausinn í starfi, missa neistann
- hann kenndi við menntaskólann þar til hann brann alveg út
- a.
- 7.
brenna við
ofhitna í potti og festast við botninn
- sósan er brunnin við
það vill brenna við að öryggi sé ónógt
það vill henda, það kemur stundum fyrir að ...
Orðasambönd
láta sér ekki allt fyrir brjósti brenna
vera hugaður, kaldur, kjarkmikill
Beyging
brenn brann brunnum brunnið
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
égbrennbrannégbrennibrynni
þúbrennurbrannstþúbrennirbrynnir
húnbrennurbrannhúnbrennibrynni
viðbrennumbrunnumviðbrennumbrynnum
þiðbrenniðbrunnuðþiðbrenniðbrynnuð
þaubrennabrunnuþaubrennibrynnu
það, mérbrennurbrannþað, mérbrennibrynni
| nafnháttur | brenna |
|---|---|
| sagnbót | brunnið |
| boðháttur eintölu | brenndu |
| boðháttur fleirtölu | brennið |
| stýfður boðháttur | brenn |
| lýsingarháttur nútíðar | brennandi |
kk.kvk.hk.
nf.brunninnbrunninbrunnið
þf.brunninnbrunnabrunnið
þgf.brunnumbrunninnibrunnu
ef.brunninsbrunninnarbrunnins
nf.brunnirbrunnarbrunnin
þf.brunnabrunnarbrunnin
þgf.brunnum
ef.brunninna
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
þúbrennurðubrannstuþúbrennirðubrynnirðu
þiðbrenniðibrunnuðiþiðbrenniðibrynnuði