brenna 2
sagnorð
sjá einnig brenna nafnorð, kvenkyn
Merkingar
- 1.
með þolfalli eða þágufalli eyða (e-u) í eldi, láta (e-ð) loga
- hún brenndi bréfin í arninum
- hann brennir gömlu dagblöðunum
- allur úrgangur er brenndur
- 2.
með þolfalli svíða (e-ð) með hita eða eldi
- kaffið er brennt og malað
brenna sig
- ég brenndi mig á heitu vatni
- 3.
með þágufalli nota (e-ð) sem eldsneyti
- flugvélin brennir miklu eldsneyti
- 4.
með þágufalli brjóta (fæðu) niður í efnaskiptum líkamans
- líkaminn brennir fæðunni
- 5.
með þolfalli brenna sig á þessu
gera þessi mistök, fara illa út úr þessu
- margir hafa brennt sig á því að taka of há lán
- 6.
hraða sér eitthvert á bíl, bruna
- þau brenndu í kaupstaðinn
Orðasambönd
hafa nóg að bíta og brenna
hafa næg efni til að framfleyta sér
Beyging
brenndi brennt
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
égbrennibrenndiégbrennibrenndi
þúbrennirbrenndirþúbrennirbrenndir
húnbrennirbrenndihúnbrennibrenndi
viðbrennumbrenndumviðbrennumbrenndum
þiðbrenniðbrennduðþiðbrenniðbrennduð
þaubrennabrennduþaubrennibrenndu
| nafnháttur | brenna |
|---|---|
| sagnbót | brennt |
| boðháttur eintölu | brenndu |
| boðháttur fleirtölu | brennið |
| stýfður boðháttur | brenn |
| lýsingarháttur nútíðar | brennandi |
kk.kvk.hk.
nf.brenndurbrenndbrennt
þf.brenndanbrenndabrennt
þgf.brenndumbrenndribrenndu
ef.brenndsbrenndrarbrennds
nf.brenndirbrenndarbrennd
þf.brenndabrenndarbrennd
þgf.brenndum
ef.brenndra
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
égbrennistbrenndistégbrennistbrenndist
þúbrennistbrenndistþúbrennistbrenndist
húnbrennistbrenndisthúnbrennistbrenndist
viðbrennumstbrenndumstviðbrennumstbrenndumst
þiðbrennistbrenndustþiðbrennistbrenndust
þaubrennastbrenndustþaubrennistbrenndust
| nafnháttur | brennast |
|---|---|
| sagnbót | brennst |
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
þúbrennistubrenndistuþúbrennistubrenndistu
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
þúbrennirðubrenndirðuþúbrennirðubrenndirðu
þiðbrenniðibrennduðiþiðbrenniðibrennduði